Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ

Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΣΠΥΡΟΣ ΒΕΛΛΙΝΙΑΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΑΡΔΗΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ. ΤΟΥΣ ΕΝΤΟΠΙΣΕ ΣΤΑ ΣΕΠΟΛΙΑ, ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΛΤΕΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. ΌΠΩΣ ΛΕΕΙ “ΕΙΧΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΗ”, ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΖΩΕΣ.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έγινε μέσα σε τρία χρόνια ο «Greek Freak» του ΝΒΑ, ο παίκτης πάνω στον οποίο θέλουν να δομήσουν το μέλλον τους οι Milwaukee Bucks. O μεγαλύτερος αδελφός του, Θανάσης, ζει στη Νέα Υόρκη και ανήκει στους Knicks, ενώ ο μικρότερος, ο Κώστας, παίζει μπάσκετ σε νεανική ομάδα των ΗΠΑ. Όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί, αν ο προπονητής Σπύρος Βελλινιάτης δεν είχε την τρέλα να περπατά στις περιοχές του κέντρου και να βοηθά μετανάστες, δεύτερης γενιάς, να ενταχθούν στην κοινωνία με «άρμα» το μπάσκετ.

Όταν είδε τα παιδιά των πρώτων μεταναστών στη γειτονιά του, τα Πατήσια, να είναι απομονωμένα, ενδιαφέρθηκε να βρει έναν τρόπο να τα βοηθήσει να ενταχθούν στην κοινωνία. Η προσωπική του εμπειρία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφασή του αυτή.

ΣΠΥΡΟΣ ΒΕΛΛΙΝΙΑΤΗΣ

“Η μητέρα μου είναι Γαλλίδα και ο πατέρας μου Έλληνας. Γνωρίστηκαν στη Γερμανία όπου ήταν και οι δύο μετανάστες. Εγώ μεγάλωσα στην Ελλάδα, με γερμανική παιδεία. Παράνοια! Για τους Έλληνες ήμουν ο Γερμανός και για τους Γερμανούς, ο Έλληνας. Ο αθλητισμός έγινε από νωρίς η διέξοδός μου” .

Πώς όμως προέκυψε η ανάγκη του να βοηθήσει; “Ο παππούς μου, Εdmund Schuetz, ήταν αντιεισαγγελέας στο Βούπερταλ επί Χίτλερ. Τότε, υπήρχε ο νόμος της «ευγονικής»: οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες δολοφονούνταν αν δεν εργάζονταν, για να μην επιβαρύνουν την κοινωνία, όπως έλεγαν οι Ναζί. Ο παππούς μου είχε ιδρύσει ένα σύλλογο αναπήρων. Χρειαζόταν όμως βοήθεια. Είχε βρει κάποιους επιχειρηματίες που επειδή δεν είχαν γερμανική καταγωγή, και άρα δεν ήταν επιβεβαιωμένα Άριοι, δεν μπορούσαν να δραστηριοποιηθούν στη Γερμανία.

“Συμφωνούσε να πλαστογραφήσει τα στοιχεία τους με αντάλλαγμα να προσλάβει ο καθένας έναν αριθμό ανθρώπων με αναπηρία. Με τέτοιον παππού, είναι δυνατόν εγώ να αδιαφορώ;”

Στα 16 του, πήγε στην Αμερική για να φοιτήσει σε αμερικανικό σχολείο και να ασχοληθεί με το μπάσκετ. “Δεν τα κατάφερα να διακριθώ, αλλά στα χρόνια που έμεινα εκεί είχα τη δυνατότητα να γνωρίσω διάφορες κουλτούρες”. Είχε γνωρίσει μια κοπέλα από το Πουέρτο Ρίκο, όμως οι Καθολικοί γονείς της δεν τον ήθελαν. “Όταν χωρίσαμε και γύρισα στην Ελλάδα, ήμουν γεμάτος νεύρα και ενέργεια. Δεν είχα διάθεση να δουλέψω, αλλά κάπως έπρεπε να εκτονωθώ”. Ο φίλος του, Μανώλης Περρής, του συνέστησε να ασχοληθεί με την προπονητική. “Παράλληλα, με ενημέρωσε ότι μπορώ να παρακολουθώ μαθήματα σε πανεπιστήμια, αν και δεν ήμουν φοιτητής. Ξεκίνησα με την Τουρκολογία. Ακολούθησε η Ιστορία της Θεολογίας, η Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όργωνα τα πανεπιστήμια. Εκείνη την εποχή ήταν που έρχονταν οι μετανάστες. Έβλεπα τα παιδιά των μεταναστών να μην ενσωματώνονται στην κοινωνία. Είχα χρόνο και διάθεση και αποφάσισα να κάνω κάτι”.

 

“Φρόντιζα να συστήνομαι σε όλους τους γονείς. Καταλάβαινα ότι μπορεί να έχουν επιφυλάξεις. Με ενδιέφερε να με εμπιστεύονται. Πήγαινα και στα μπαρ που σύχναζαν, τους γνώριζα και ήξερα πού θα απευθυνθώ αν προκύψει τυχόν πρόβλημα”. 

 

Προπονητής στον Εθνικό Κάτω Πατησίων ήταν ο Μανώλης Περρής “και του πήγαινα παιδιά από τη γειτονιά. Αφρικανόπουλα. Αυτό ήταν το πρώτο στάδιο, από το οποίο βγήκε ο Μιχάλης Αφολάνιο, ο πρώτος Ελληνοαφρικανός που μίλησε στην ελληνική Βουλή, ο MC Yinka, o Zero των Vegas, ο Νίκος Οντουμπιτάν, μέλος της Generation 2.09 for Rights, Equality & Diversity. Ο αδελφός του Αφολάνιο ήταν ο πρώτος έγχρωμός ηθοποιός που έπαιξε στην Επίδαυρο”. Υπήρξαν και παιδιά που είχε βρει, αλλά «χάθηκαν», γιατί ο νόμος έλεγε πως αν δεν αποκτούν αθλητικό δελτίο έως τα 15, μετά δεν είχαν δικαίωμα να παίξουν κάπου. Οι προθεσμίες χάνονταν και μαζί με αυτές χάνονταν και ταλαντούχοι αθλητές. “Σιγά σιγά, έβλεπα πως υπήρχαν ικανά παιδιά και σε άλλες γειτονιές. Άρχισα λοιπόν να τις περπατώ, πριν κάνω τις αποστάσεις με ποδήλατο”. Σε μια από αυτές τις διαδρομές, είδε τους αδελφούς Αντετοκούνμπο, στα Σεπόλια, να τρέχουν στο πάρκο. Ζήτησε να γνωρίσει τους γονείς τους. Τους ενημέρωσε πως ο Γιάννης σε λίγα χρόνια θα γινόταν σταρ. Εκείνοι γέλασαν. Ο Σπύρος δικαιώθηκε.

“Τα παιδιά, όταν βλέπουν πως είσαι ευθύς, σε συγχωρούν. Σε δέχονται. Αν καταλάβουν ότι προσποιείσαι, έχεις χάσει το παιχνίδι. Σε βοηθούν λοιπόν, να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και τα ευχαριστώ”.

ΣΠΥΡΟΣ ΒΕΛΛΙΝΙΑΤΗΣ

Ήξερε πως το μπάσκετ είναι το λιγότερο. “Τα παιδιά παίζουν μπάσκετ γιατί είναι μια διαφυγή από τη σκληρή καθημερινότητά τους. Ένας τρόπος να εκτονώνονται. Άσχετα από το αν εγώ βλέπω ότι κάποια θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν υποτροφία, να ζήσουν από το άθλημα, να γίνουν αποδεκτοί στην κοινωνία δια αυτής της οδού”.

Τον τελευταίο καιρό δραστηριοποιείται στα ανοιχτά γήπεδα του σχολικού συγκροτήματος Γκράβας και στον «Ανταίο», την ομάδα που έχει εκπροσώπους  από Ινδία, Νιγηρία, Αλβανία, Πακιστάν, Γεωργία, Άγιο Δομίνικο και Λιβερία.

Γιατί όμως, ο Σπύρος Βελλινιάτης είναι Famous for A Reason;

“Οι Αντετοκούνμπο έγιναν παράδειγμα προς μίμηση για όσα παιδιά είναι τώρα κοντά μας. Ο λόγος που έχουν να πιστεύουν ότι τα όνειρα τους μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, όσες και αν είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Για να έχει αποτέλεσμα η δουλειά ενός προπονητή, πρέπει να υπάρχει συνδυασμός ανθρωπιάς και μπάσκετ. Πρέπει να παντρέψεις την αναρχία που έχουν στη ζωή τους με το παιχνίδι που βασίζεται σε αρχές. Πρέπει να τα αφήνεις ελεύθερα, να μάθουν να παίρνουν πρωτοβουλίες. Αυτό θα τους βοηθήσει γενικά στη ζωή”.

Share on FacebookShare on LinkedInTweet about this on Twitter

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ CHARLES MILLER
ΠΙΘΑΝΟΝ Ο ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ EMILE BERLINER
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ.