Ο EΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ (ΤΗΣ ΓΗΣ)

Ο ΟΡΕΙΒΑΤΗΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ ΤΣΙΑΝΤΟΣ ΑΨΗΦΗΣΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΓΚΗ. ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΛΙΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΓΗΣ: ΤΟ EΒΕΡΕΣΤ.

Ο Παύλος Τσιαντός ήταν μέλος της πρώτης αμιγούς ελληνικής ομάδας που κατάφερε, στις 16 Μαΐου του 2004, να πατήσει στην «κορυφή του κόσμου»: Να φτάσει στα 8.850 μέτρα του Έβερεστ.

Δε λέει πως την κατέκτησε. «Ποτέ δεν κατακτάς ένα βουνό. Δε δαμάζεται η φύση. Είμαστε μέρος της». Αυτή δεν ήταν η μόνη πρωτιά. Έγινε ο πρώτος Έλληνας που κατέγραψε κινηματογραφικά την αποστολή και παρουσίασε τα ντοκουμέντα της ανάβασης.

Στο μυαλό του, το Έβερεστ ήταν «το σύμβολο της απόλυτης πρόκλησης, γιατί εκτός από μια μάζα βράχων είναι και το βουνό των ιδεών», όπως τονίζει. Ως μέλη μιας εθνικής αποστολής, ένιωθε πως πήγαινε να διεκπεραιώσει και μια υποχρέωση καθότι η Ελλάδα ήταν από τις τελευταίες χώρες που δεν είχαν κάνει την ανάβαση. Για εκείνον, ωστόσο, αυτή η αποστολή είχε ακόμα μια ιδιαίτερη πρόκληση.

ΠΑYΛΟΣ ΤΣΙΑΝΤΟΣ

«Στα μεγάλα βουνά των Ιμαλαίων, στην ζώνη του θανάτου στα 8000μ. είναι τόσο λεπτές οι ισορροπίες που χρειάζεται εμπειρία και γνώση για να ανταπεξέλθεις.»

Να συνδυάσω τις δυο αγαπημένες μου επαγγελματικές ασχολίες: την ορειβασία και την κινηματογράφηση». Όπως τονίζει «στην Ελλάδα, δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Έπρεπε λοιπόν, να ξεκινήσω από το μηδέν».

Όταν έφτασε εκεί, ανακάλυψε πως δίπλα στην ομάδα του, είχαν κατασκηνώσει ορειβάτες που θαύμαζε, με ένα κινηματογραφικό team. Στη δική του περίπτωση, εκείνος ήταν ο εικονολήπτης, ο σκηνοθέτης και ο ορειβάτης.

Οι ορειβάτες ξεκινούν μέσα στη νύχτα, με τη βοήθεια ενός σκοινιού και με έναν αναβατήρα, ο ένας πίσω από τον άλλον. «Για να τραβήξω ένα πλάνο, έπρεπε να βγω από τη γραμμή των ορειβατών. Άφηνα τα σακίδια, τις φιάλες οξυγόνου και κοιτούσα να μην μπλεχτούν η σωλήνα της μάσκας με τα σκοινάκια των γαντιών. Αν έχανα γάντι, κινδύνευα να χάσω και τα δάχτυλα μου απ’ το κρύο». Σύντομα, είχε μείνει μόνος.

Ήταν τόσο συγκεντρωμένος στον στόχο που δεν είδε τα σημάδια ότι χειροτέρευε η υγεία του. Από την υπερπροσπάθεια, η φωνή του είχε χαθεί. Στις 07.00 το πρωί, ο Γιώργος Βουτυρόπουλος ήταν το πρώτο μέλος της ελληνικής ομάδας που είχε φτάσει στην κορυφή.

«Ποτέ δεν κατακτάς ένα βουνό. Δε δαμάζεται η φύση. Είμαστε μέρος της.»

Όπως παραδέχεται ο Παύλος, «όταν έφτασα στην κορυφή, με περίμενε ο Mingma, ο άνθρωπος στον οποίο είχα δώσει μια δεύτερη κάμερα. Είχαμε μείνει τελευταίοι. Είχα αρχίσει να μην αισθάνομαι καλά και κάποια στιγμή έμεινα μόνος». Χωρίς φωνή, δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τα συνεργεία διάσωσης.

Ήξερε πως δεν έπρεπε να πανικοβληθεί. «Όταν πνίγεσαι, πρώτα παραλύουν τα γόνατα. Είχα γραπωθεί τα πόδια ενός ορειβάτη και περίμενα να έρθει το τέλος».

«Όταν πνίγεσαι, πρώτα παραλύουν τα γόνατα. Είχα γραπωθεί τα πόδια ενός ορειβάτη και περίμενα να έρθει το τέλος».

Τελικά, κατάφερε να πάρει εκείνη την ανάσα ζωής, αυτή που δεν είχε πάρει επτά μήνες νωρίτερα ο Χρήστος Μπαρούχας, ο τότε αρχηγός της ορειβατικής ομάδας, ο οποίος έχασε τη ζωή του στο Έβερεστ, έχοντας προσβληθεί από την ασθένεια του υψομέτρου. Πριν «χαθεί» όμως είχε αφήσει ένα μήνυμα. Ένα γράμμα που ανακάλυψε τυχαία η ομάδα των ορειβατών και το οποίο ήταν και ο ουσιαστικός λόγος που τους έδωσε δύναμη να συνεχίσουν τις προσπάθειες, ένα κίνητρο να κατακτήσουν την κορυφή. Το γράμμα έλεγε: «Η μέρα που η πρώτη ελληνική αποστολή θα σταθεί στην κορυφή του κόσμου, μπορεί ακόμη να μην ήρθε, αλλά σίγουρα δε θα αργήσει. Η πραγματοποίηση όμως, αυτού του ονείρου προϋποθέτει την ύπαρξη οράματος, δέσμευσης, καλής οργάνωσης και σκληρής προσπάθειας».

«Με την απώλεια του συντρόφου μας, άρχισε να γεννιέται ανάμεσά μας κάτι πιο βαθύ, κάτι που σημάδεψε όλα τα μέλη. Μια κινητήρια δύναμη που μας ένωσε ακόμη περισσότερο και ταυτόχρονα μας έκανε να συνεχίσουμε»

ΠAYΛΟΣ ΤΣΙΑΝΤΟΣ

Ιδανικά που ασπάστηκε όλη η ομάδα του, για την επόμενη φορά. Μάλιστα, για να τιμήσουν τον Χρήστο Μπαρούχα, άφησαν τη φωτογραφία στην κορυφή του βουνού. Ο Παύλος Τσιαντός συνέχισε την κατάβαση, όπως συνέχισε να δίνει μάχη για τη ζωή του. Όταν έφτασε στον προορισμό του “συνειδητοποίησε πως μόνο μπροστά στον κίνδυνο και όχι τον φόβο του θανάτου, ξέχασα για λίγο την κινηματογράφηση. Συνήθως φοβόμαστε πράγματα που δεν κάνουμε, παρά όταν αναλαμβάνουμε δράση”. Τελικά τα κατάφερε.

Γιατί όμως ο Παύλος Τσιαντός  και η δουλειά του είναι Famous For A Reason;

Η προετοιμασία, ο εγκλιματισμός και η ανάβαση διήρκεσε ενάμιση μήνα. Το αποτέλεσμα της ιδιαίτερης και επίπονης διαδικασίας ήταν πλάνα διάρκειας 90 ωρών και εν τέλει το «Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ» που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το 2007, απέσπασε το δεύτερο βραβείο κοινού. Τον Φεβρουάριο του 2013 μίλησε στο TEDxAthens, για όσα έζησε. Εκεί προβλήθηκε και ένα από τα μηνύματα που έλαβε η ορειβατική ομάδα από τον κόσμο. «Δίνετε ελπίδα σε όσους έχουν στόχους και έχουν χάσει τις ελπίδες τους». Τότε ήταν βέβαιος πως δεν είχε να μετανιώσει για τίποτα.

 

Share on FacebookShare on LinkedInTweet about this on Twitter

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ CHARLES MILLER
ΠΙΘΑΝΟΝ Ο ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΚΟΥΣΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ EMILE BERLINER
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ.